YLE, 13 мая 2017

ElenaPress

Patricia Kaas: “Nu är jag inte längre rädd att sjunga om svåra ämnen”

– Jag har ändrat på en massa saker inför den här turnén och min nya skiva, säger Patricia Kaas, som just nu är på konsertbesök i Finland. – Efter trettio år av karriär är det dags att göra någonting nytt.

Jag träffar den franska världsstjärnan i lobbyn till hennes hotell i Helsingfors. Patricia Kaas är i Finland för att ge fyra konserter, i Tammerfors, Helsingfors och Åbo.

Till det yttre ser hon ut som förr: lång, slank och elegant. Patricia Kaas har nyss fyllt femtio och är en kvinna i sina bästa år. Men inuti har hon förändrats, berättar hon.

– Jag känner mig friare och självsäkrare och det känns viktigt att se nya ansikten omkring mig. – Jag ville göra något nytt efter trettio år av karriär, berättar hon.

– För mig är det här en omstart i livet – inte som artist men som kvinna, säger Patricia Kaas.

Nya sånger om svåra ämnen

Förnyelsen återspeglar sig i valet av sånger och sättet att sjunga.

– Jag har färre barriärer nu, och min starkare självkänsla har gett mig modet att sjunga också om svåra saker, säger Patricia Kaas.

Många av hennes nya sånger handlar om allvarliga ämnen. Det kan vara fråga om djupt personliga saker och plötsliga förändringar i livet, men också om politiska händelser som terrordådet i Bataclan, berättar hon.

En av sångerna har incest som tema. Den handlar inte om henne själv, men hon berördes genast då hon hörde den första gången.

– Det är ett svårt ämne, men jag frågade mig aldrig hur publiken skulle ta emot det eller om jag skulle kunna sjunga om det. Jag rördes helt enkelt av texten och sången och insåg hur viktigt det är att vi uttrycker våra känslor.

Gamla favoriter i ny tappning

Flera av de nya sångerna är med på repertoaren under den pågående konsertturnén. Men stommen i programmet är ändå de gamla favoriterna. Många i publiken kommer främst för att få höra dem, berättar Patricia Kaas.

– Jag sjunger dem kanske lite annorlunda nu. Jag kan ju inte sjunga Mon mec à moi på samma sätt som för trettio år sedan. Livet går vidare och jag har förändrats. Livserfarenheten är en annan.

Många av sångerna har dessutom fått nya arrangemang. Det låter fräscht och modernt men ändå inte så annorlunda att folk inte skulle känna igen dem, säger Patricia Kaas.

Efter att ha avverkat ett femtiotal konserter under turnén vet hon att hon och hennes team har lyckats. – Publiken har varit nöjd. Sångerna låter nya men publiken känner fortfarande igen dem, säger hon.

Framgångar och motgångar

Det är nu trettio år sedan Patricia Kaas slog igenom stort i Frankrike och hela världen med debutalbumet Mademoiselle chante. Vilka är hennes bästa minnen från den långa karriären, undrar jag?

– Svårt att säga, svarar Patricia Kaas. – Det är som om jag haft två parallella liv. Mina framgångar i karriären har ofta kantats av stora förluster i privatlivet. Jag har förlorat min mor, min far, min bror. Emellanåt har jag frågat mig om det här är priset jag måste betala för min framgång?

– Bäst av allt är ändå att stå framför en publik, säger Patricia Kaas. – En konsertpublik kan inte fejka och göra sig till, den är aldrig falsk. Den kärlek jag får när jag står på scenen är äkta.

En intervju med Patricia Kaas och musik från hennes nya skiva kan du höra i Vega Kväll på Arenan.

Patricia Kaas Finlandskonserter 2017:

10.5 Tammerforshuset, Tammerfors
12.5 Finlandiahuset, Helsingfors
13.5 Finlandiahuset, Helsingfors
15.5 Logomo, Åbo

Источник:
YLE

HBL, 12 мая 2017

ElenaPress

Patricia Kaas får respekt för att vara sig själv

Patricia Kaas gillar röstens personlighet, sådan som den är, med den livserfarenhet den uttrycker. – När jag blivit äldre har min röst blivit lägre och rundare, och det gör att vissa sånger låter ganska annorlunda i dag.

Источник:
HBL

La Voix du Nord, 27 марта 2017

ElenaPress

Patricia Kaas à Lille et Dunkerque : « Mes cicatrices ont fait de moi la personne que je suis »

Treize ans que Patricia Kaas n’avait pas sorti d’album de chansons originales. La « fille de l’Est » est de retour avec une douzaine de chansons inédites. Apaisée. À retrouver sur scène à Lille et à Dunkerque.

– Dans une de vos chansons, vous déclinez vos émotions sur la forme d’un bulletin météo. Pour reprendre son titre, comment est votre « météo personnelle » aujourd’hui ?

« Elle est plutôt ensoleillée. Là, je compte un peu les jours, parce qu’aujourd’hui (1) c’est le quarantième concert en deux mois et la fatigue s’installe un peu. Alors le ciel est un peu voilé, mais le soleil apparaît tous les jours à 20 h 30, quand je monte sur scène et que le public me donne l’énergie d’y aller. »

– La tournée a commencé en janvier. Comment se sont passées les retrouvailles avec le public ?

« C’est super. J’ai fait deux tournées, Kabaret et Kaas chante Piaf, qui étaient plus des concepts que des concerts, puisqu’avec Piaf je ne chantais aucune de mes chansons et que Kabaret était un hommage aux années 1930. Ça fait plus de treize ans que je n’avais pas sorti d’album de chansons originales. Je sens le public content de me retrouver avec mon répertoire. »

– Votre nouvel album s’intitule simplement « Patricia Kaas », comme un retour aux sources…

« Oui. Avant Kabaret et Kaas chante Piaf, j’avais beaucoup enchaîné les albums et les tournées. Aussi, je pense que j’avais besoin de passer par deux projets comme ceux-là pour m’évader un peu, aller ailleurs, apprendre d’autres choses. Tout cela, c’était certainement pour mieux me retrouver. Après, c’est aussi une façon de marquer un nouveau départ dans ma vie de femme. »

– Un nouveau départ, c’est-à-dire ?

« Avec l’âge, le temps qui passe, l’expérience de la vie, je me sens mieux dans ma peau, plus sereine. Tout me paraît plus simple. C’est ce qui me permet d’aborder des thèmes assez profonds, avec des chansons sur le deuil, l’inceste, les violences conjugales… Mon album est assez engagé émotionnellement. »

– Vous chantez depuis trente ans. Êtes-vous quelqu’un de nostalgique ?

« On est forcément marqué par plein de choses qu’on garde en soi. Après, j’aime bien vivre dans le présent. D’autant que j’ai l’impression de me sentir mieux après tant d’années. Peut-être parce que je suis parvenue à faire le deuil de certains moments, que j’arrive dans un âge plus proche de la fin que du début. Et si j’ai des cicatrices, celles-ci renferment ce qui fait de moi la personne que je suis. Si bien qu’aujourd’hui, je regarde avec fierté ce que j’ai fait. »

– Quelles chansons allez-vous interpréter sur scène et qui vous accompagne ?

« Il y a cinq musiciens autour de moi, pas de mise en scène, pas de chorégraphies comme il y en avait sur les deux tournées précédentes. Il y a un petit décor bien sûr, on est un peu chez moi. J’interprète pas mal de nouvelles chansons que j’ai réadaptées pour la scène et plus d’une douzaine de chansons connues, Entrer dans la lumière, Il me dit que je suis belle, Mon mec à moi, Mademoiselle chante le blues, Kennedy Rose et Une dernière semaine à New York que je n’ai pas chantées depuis longtemps. »

(1) L’entretien a été réalisé le 14 mars.

Vendredi 31 mars, à 20 h 30, au Zénith à Lille ; samedi 1er avril, à 20 h 30, au Kursaal à Dunkerque. 70/59/45 €.

Romain Musart

Источник:
La Voix du Nord

Damosfera, 8 марта 2017

ElenaPress

Exclusive: Z Patricią Kaas rozmawiamy o emocjach, nowym etapie w życiu i pasji, która determinuje jej życie

2
0
Damosfera
https://www.instagram.com/p/BQddcqcFpcl/
2
0
Damosfera
https://www.facebook.com/Damosfera/photos/a.459713727442162.1073741828.458284487585086/1279075468839313/

Z Patricią Kaas spotkałam się w warszawskim Hotelu Intercontinental, w którym zatrzymała się na kilkanaście godzin podczas błyskawicznej wizyty w Warszawie, której celem było nagranie do programu emitowanego przez TVP, pomiędzy kolejnymi koncertami trasy promującej najnowszą płytę „Patricia Kaas“. Pomimo napiętego grafiku i zmęczenia Patricia znalazła dla mnie czas zarówno w przerwie pomiędzy nagraniami, a także tuż przed wyjazdem na lotnisko. Na spotkaniu pojawiła się uśmiechnięta, skromna, bardzo otwarta, bez cienia znużenia czy zniecierpliwienia i zarażająca energią – pomimo wyczerpującego dnia.

Patricia Kaas: Olga! przepraszam za mój nieformalny strój!

Olga Szarlińska: Wyglądasz obłędnie! Miałam Cię zapytać właśnie o Twój ulubiony styl, o to co lubisz nosić!

Patricią Kaas: (śmiejąc się) Spójrz na mnie! Wszystko co mam na sobie jest za duże! Ale komfortowe, więc idealne w podróży.

Jesteś bardzo elegancką kobietą, świetnie wyglądasz, nawet w drodze na lotnisko! Myślę, że dla wielu kobiet jesteś ikoną stylu. To zapewne niesie za sobą pewne zobowiązania. Czujesz presję bycia ikoną stylu?

Nie czuję się ikoną stylu, choć lubię modę. Szczerze mówiąc to zaskakujące, gdyż zwykle poza Francją tak właśnie jestem odbierana, a co ciekawe we Francji nie. Może nie jestem Francuzką? :)

Twoja praca daje Ci możliwość eksperymentowania z modą, noszenia odważnych kreacji. Domyślam się, że to bardzo fascynujące i uzależniające móc zmieniać styl w zależności od roli, którą się kreuje?

Szczerze mówiąc to trudne. Na scenie lubię założyć nową sukienkę, buty na obcasie, może to dziwnie zabrzmi, ale każde wyjście na scenę to tak jakby codzienne wyjście na nową randkę. W życiu czasami próbuje się znaleźć samego siebie. Kiedy patrzę na siebie z przeszłości, dziwię się, że mogłam tak się ubrać, mieć taką fryzurę. Oczywiście wiem, że to związane jest z wiekiem, etapem w naszym życiu, tym co jest w danym czasie modne. Czasami to co modne mnie zadziwia – choćby teraz powrót tych dużych bufiastych rękawów i wielkich ramion w marynarkach. Ale najważniejsze to odnaleźć siebie, to co się lubi i pozostać sobą. Lubię modę to prawda, ale najważniejsze to czuć się dobrze w tym co się nosi. Zdarza się, że ludzie się dziwią, że ukrywam swoje ciało pod dużymi, luźnymi ubraniami ale moje życie to nieustanne podróże. Słucham też innych, zwłaszcza kobiet. Są ona bardzo krytyczne i czasem dobrze jest skonfrontować się ze zdaniem innych. Lubię mieszać style, ubrania – zarówno na scenie, jak i na co dzień. Na przykład teraz mam na sobie moje ulubione, stare jeansy, które nie były drogie, luźny i wygodny sweter z Zary i te piękne buty, od Alexandra McQueena, którym nie mogłam się oprzeć :).

W takim razie muszę o to zapytać, bo sama kocham buty – ile par posiadasz?

(śmiech) Nie mam pojęcia! Zgaduję, że ok 200 par! Ale to jest zupełnie szalone…, bo tak naprawdę mam 10 par, które noszę. Co ciekawe często otwieram szafę, i tak jak u większości kobiet – zwykle jest to samo – nie wiem w co się ubrać :).

Miałam dziś przyjemność oglądać i słuchać Cię podczas nagrania w TVP. To była ogromna przyjemność, bo Twój głos brzmi tak samo perfekcyjne na żywo, jak i na płytach. Dwa utwory zaśpiewałaś tylko z akompaniamentem gitary, to robiło wrażenie! Jak to robisz?

Zależało mi na tym, aby tym razem był tylko mój głos i dźwięk gitary, według mnie to cudowny sposób, by przedstawić piosenkę zupełnie inaczej. Jak to robię? Nie mam pojęcia! (śmiech). Myślę, że dostałam ogromy dar od Boga, a ja staram się go wykorzystać najlepiej jak potrafię, jestem szczęśliwa gdy śpiewam, choćby Adele – to fantastyczny utwór, bardzo go lubię. Choć to zawsze trudne podczas długotrwałej kariery, takiej jak moja, aby dać ludziom w każdym albumie to, czego oczekują, kiedy znają twoją muzykę, a jednocześnie zrobić to, czego się samemu chce. Staram się to łączyć i myślę, że mój ostatni album jest całkiem udany.

Szczerze mówiąc uważam, że Twój ostatni album jest świetny. Do tego, aż cztery razy zagrasz koncerty w Polsce! Wracając do albumu, czy jest on dla Ciebie w jakiś sposób szczególny?

Tak, choć prawdę mówiąc, każdy wydany album jest dla mnie czymś specjalnym, ważnym. Skończyłam niedawno 50 lat. To dla mnie jakby nowy rozdział w życiu, także szczególny czas dla mnie jako kobiety. Myślę, że można to wyczuć w sposobie w jaki śpiewam, oraz w tym jakie utwory wybrałam, by znalazły się na tej płycie. Wraz z upływem czasu mam też lepsze spojrzenie na siebie, mniej krytyczne, czuję się bardziej cool sama ze sobą, w mojej głowie nie ma bałaganu ani myśli, że muszę coś udowodnić, coś zrobić. Nie oznacza to oczywiście, że wstaję rano, patrzę w lustro i myślę sobie „wow, jesteś idealna“. Śpiewam już 30 lat, czuję się dobrze, że sobą i to jest ważne. I dlatego też ten album nie ma tytułu. To po prostu ja, Patrica Kaas. Nowy rozdział w moim życiu jako osoby, a nie tylko artystki.

Muszę przyznać, że słuchając Twoich utworów, chwilami czuję dreszcze… Twój głos, muzyka, poetyka, interpretacja każdego z nich… według mnie tam jest wszystko: magia, zmysłowość, emocje. To czuć także na tej ostatniej płycie. Domyślam się, że to musi Cię sporo kosztować emocjonalnie? Czy nie czujesz się chwilami naga?

Zwykle, gdy śpiewam konkretny utwór staram się opowiedzieć jakąś historię. Nie zawsze jest to moja historia. Wtedy staram się odnaleźć emocje rzeczywiście gdzieś w swoim życiu, by przekazać je ludziom. Jednak w przypadku ostatniego albumu zależało mi na tym, aby wszystko było dokładnie takie jakie jest teraz, zgodne z moimi emocjami, i z obecnym życiowym doświadczeniem. Pomyślałam, że te emocje są we mnie i wystarczy, że tym razem je po prostu zaśpiewam. Na tej płycie są też mocne utwory, czasem feministyczne, czasem zawracam się do młodych kobiet, i mówię: hej! pokażę Wam drogę, bo wiem, jak będzie Wam trudno tylko dlatego, że jesteście kobietami. To wiąże się właśnie z moim życiem, doświadczeniem i punktem, w którym teraz jestem. Są tam też utwory o miłości albo te bardziej emocjonalne choć nie są to utwory w stylu „ja Cię kocham a Ty kochasz mnie“. Choć nadal wierzę w prawdziwą miłość.

To prawda wiele się zmienia wraz z upływem czasu, inaczej patrzymy na różne rzeczy, uczymy się…

Tak, nawet jeśli w moim życiu wydarzyło się wiele różnych rzeczy, niektóre smutne, niektóre bardzo trudne, jednak wiele mnie to nauczyło. Oczywiście zawsze chce się pamiętać tylko te przyjemne rzeczy, tylko ten dobry czas, ale to nie one nas kształtują, sprawiają, że dorastamy.

W swojej karierze sięgnęłaś po utwory Edith Piaf. Czy było to dla Ciebie wyjątkowe wyzwanie, czy czułaś presję mierząc się z legendą? Chyba tylko silna i pewna siebie kobieta mogła podjąć taką próbę.

Gdy zdecydowałam się to zrobić, najważniejsze było dla mnie to, aby nie być właśnie kopią Edith Piaf, chciałam być po prostu sobą, a show które przygotowaliśmy było moim hołdem dla wielkiej artystki. Nie chciałam zaśpiewać jedynie jej utworów, ale pragnęłam na swój sposób uhonorować ją i myślę, że dlatego właśnie nie czułam presji. Myślę też, że to był odpowiedni czas na tej projekt. Być może dziesięć lat wcześniej, bym się na to nie odważyła. Wszystko łączyło się z nią, było teatralne, wyreżyserowane, łączyło się z tańcem, i to był mój hołd jaki chciałam jej złożyć. Choć przyznam, że nie było to łatwe, kosztowało mnie to dużo pracy i energii.

Co takiego jest w jej utworach, że zdecydowałaś się po nie sięgnąć?

Według mnie Edith Piaf jest ponadczasowa. Nie wiem czy to zauważyłaś ale ona w niektórych swoich utworach rapuje, zanim zrobili to raperzy! W innych jest prawdziwie rockowa. Umiem ją też zrozumieć, ten rodzaj wrażliwości. Jest więc pewnego rodzaju moją nauczycielką, mentorką.

W swojej karierze postawiłaś na bardzo ciężką pracę. Podejrzewam, że jesteś bardzo dobrze zorganizowaną perfekcjonistką.

Niestety! Muszę przyznać, że za bardzo! Gdy jest się perfekcjonistą ciężko cieszyć się z tego co się robi, bo zawsze chce się zrobić coś lepiej i lepiej. Bycie perfekcjonistą sprawia, że nasze życie jest dużo trudniejsze. Dlatego lepiej starać się nie być perfekcyjnym – perfekcja jest przecież taka nudna!

Co według Ciebie jest gwarancją sukcesu? Kobiety bardzo często nie wierzą w siebie, w swoje możliwości. Czy ciężka praca wystarczy by osiągnąć to, co zaplanowaliśmy, o czym marzymy czy też potrzeba czegoś jeszcze?

Trudne pytanie! W moim zawodzie na pewno składa się na to wiele rzeczy: musisz mieć dobrą piosenkę, dobry pomysł, a następnie trzeba dać dużo z siebie w to co się robi. Szczerze mówiąc nigdy nie wierzyłam zbytnio w siebie – zdziwiona jestem, że to mówię! – ale prawda jest taka, że często walczyłam sama ze sobą, starałam się udowodnić sobie, że jestem dobra w tym co robię. A to wymaga pracy.

Jesteś najbardziej zapracowaną osobą jaką znam! Jesteś niemal nieustannie w trasie. Czy to nie jest męczące?

Męczące? Bardzo! Ale jednocześnie uwielbiam to, bo gdy jestem na scenie sprawiam, że moje utwory żyją, kiedy patrzę na publiczność ze sceny i widzę, że niektórzy płaczą, inni się śmieją wiem, że każdy znalazł inną historię w tej samej piosence. I to jest fantastyczne. Choć rzeczywiście oznacza to nieustanne podróże, spanie codziennie w innym hotelu, codzienne pakowanie walizek. Chwilami marzę o tym aby obudzić się w własnym łóżku, ale zdecydowanie moje życie i moja pasja związane są ze sceną!

Skąd czerpiesz zatem energię i pozytywne nastawienie do świata i ludzi?

Staram się być miła i szanować ludzi. Tego nauczyli mnie moi rodzice. Mój ojciec był górnikiem – to ciężka praca, trzeba mieć zaufanie do ludzi. To wyniosłam z domu. Po prostu. Ponadto akceptuję moje życie, to co robię, dostosowuję się do sytuacji.

Na zakończenie zapytam jeszcze o to co robisz gdy masz wolny czas – o ile miewasz wolny czas…

Dobre pytanie! Wtedy po prostu odpoczywam, zostaję dłużej w moim własnym łóżku (śmiech), lubię spacerować po ulicach, spotykam się z przyjaciółmi, odwiedzam moją rodzinę, czasami wybieram się na koncert…

Rozmawiała: Olga Szarlińska

Источник:
Damosfera

Männer, 3 марта 2017

ElenaPress

“Natürlich bin ich für die Eheöffnung”

Patricia Kaas nimmt im MÄNNER-Interview kein Blatt vor den Mund

Frau Kaas, gab es in Ihrer Karriere einen Schlüsselmoment, in dem Sie erkannt haben, dass Sie eine Schwulenikone sind?

Na, ich habe es ja mit meinen eigenen Augen gesehen. Wer meine Platten kauft, kann ich nicht genau sagen, obwohl auch das durch Internet und Facebook immer nachvollziehbarer wird . Aber bei meinen Konzerten stehen die Leute vor mir und ich sehe sie. Da ich im Familien- und Freundeskreis immer guten Kontakt zu Gays hatte, erkenne ich das schon. Ich weiß, dass Gays meine Musik lieben. Sie wird ja auch in Clubs gespielt und ich werde von Drag Queens imitiert. Ich habe das mal im „Chez Michou“ in Paris gesehen. Da hab ich gesagt: „Der Arme, der muss sich jedes Jahr eine neue Perücke kaufen, weil ich so oft meine Haare verändere“, aber ich empfand es als große Ehre. Es gibt so viele, viele Künstler. In einer Reihe mit Tina Turner, Liza Minelli und anderen, die imitiert werden, zu stehen, ist doch ikonisch.

Waren Sie schon mal auf einer schwulen Hochzeit?

Nein, da muss ich ehrlich sein, das nicht.

Aber haben Sie die französische Bewegung gegen die Ehe für alle verfolgt?

Ja, wie kann man das nicht verfolgen? Ich habe auch eine Petition unterschrieben, dass ich natürlich dafür bin, dass alle heiraten können. Ich verstehe nicht, wie es immer noch Leute geben kann, die das ablehnen. Das kann denen doch egal sein, ob da nun zwei Männer oder zwei Frauen oder ein Mann und eine Frau heiraten. Ich finde die Debatten über das Thema rückständig. Ich habe allerdings generell seit ein, zwei Jahren das Gefühl, dass die Welt sich zurückentwickelt. Ich glaube, das liegt an all diesem Kommunikationszeug. Nicht dass ich gegen Internet oder Telefone bin, aber ich finde, man lebt in einer Welt, wo die direkte Kommunikation mit den Leuten verloren geht, was letztlich zu einer Rückentwicklung statt einem Vorwärtstrend führt. Dabei gibt es politisch weiß Gott wichtigere Dinge zu regeln, als Leute zu behindern, die sich das Ja-Wort geben wollen.

Sind Sie von Haus aus liberal? Oder bringt das der Job im Showbiz mit sich?

Beides. Bei mir zu Hause war Homosexualität ja bereits ein Thema. Ich war die jüngste von sieben Geschwistern, zwei Schwestern und fünf Brüder. Zwei meiner Brüder leben heute mit Männern zusammen. Anfangs wurde darüber natürlich nicht so offen gesprochen. Ich bin ja nun auch schon 50 und vor 40 Jahren spürte man bei meinen Brüdern schon noch die Angst, unnormal zu sein und komisch angeschaut zu werden. Sie sprachen nicht viel über das Thema. Es war an mir, Barrieren zu durchbrechen und zu signalisieren, dass ich keine Probleme habe, über Beziehung und Sexualität zu reden. Überhaupt keine. Seitdem sind wir sehr offen miteinander.

Wie kam es dazu, dass Sie einen Song über die Hilfsorganisation Le Refuge gemacht haben, die sich in Frankreich junger Homosexueller annimmt, die von ihren Eltern verstoßen wurden?

Mein neues Album ist recht engagiert. Nicht unbedingt, indem es politisch auf den Tisch haut, aber ich singe über Themen, die mich emotional und persönlich berühren. Die französische Sängerin Jennifer ist Patin von Le Refuge. Über sie habe ich das Projekt kennengelernt. Ich war ehrlich gesagt überrascht, dass man so eine Organisation heutzutage noch braucht. So was gibt es heute noch? Eltern, die so weit gehen, dass sie sagen, du bist nicht mehr mein Sohn oder meine Tochter, weil du homosexuell bist? Das ist doch bestürzend. Aber ich finde es sehr toll, dass es einen Ort wie Le Refuge gibt. Et voilà, so kam es zu dem Lied.

Gab es schon Reaktionen?

Ja, natürlich. Für die Website von Le Refuge haben sie so ein Mannequin-Challenge-Video gemacht, das sie mit dem Song unterlegt haben. Sie sind sehr berührt, sehr froh und sehr überrascht. Ich hab mir auch vorgenommen demnächst mal bei ihnen vorbeizugehen. Aber ohne Kameras oder so. Einfach um mich auszutauschen und zu sagen, dass ich froh bin, dass ihnen das Lied gefällt. Aber dazu wird es wohl erst nach der Tour kommen.

Im Zusammenhang mit Ihren Live-Shows fällt oft der Begriff „Diva“. Können Sie sich damit identifizieren?

Wenn man das Wort als Ikone versteht, als jemanden, der ein Vorbild ist, finde ich das etwas Schönes. Aber es wird auch oft auf so puppenmäßige Figuren geprägt, die viel verlangen und extravagante Wünsche haben. Diese Definition würde mich sehr stören, denn das passt überhaupt nicht zu mir. Für meine neue Show hatte ich eine Mischung aus Haute Couture und Rock im Kopf. Ich hab nur immer Angst, dass das falsch verstanden werden könnte. Mir ist schon klar, dass ich keine Rocksängerin bin, und ich trage auch keine Haute Couture. Aber ich werde diesmal stark, meine eigenen Visionen einbringen, mehr Lieder singen, die ich auch privat höre. Zum Beispiel von Benjamin Clementine, Asav Avidan und Fink.

ZUR PERSON: Patricia Kaas, geboren 1966, wuchs deutsch- und französischsprachig in Lothringen auf. Ihr erster Hit war 1987 „Mademoiselle chante le blues“. 2009 vertrat sie Frankreich mit „Et s‘il fallait le faire“ beim Eurovision Song Contest. Nach zwei Cover-Alben („Kabaret“, „Chante Piaf“) enthält ihre neue Platte „Patricia Kaas“ (Foto) wieder Songs, die für sie geschrieben wurden. Bis Juni ist sie auf Tour.

CHRISTIAN LÜTJENS

Источник:
Männer